Drukuj

Filozofowanie z dziećmi

   Filozofowanie z dziećmi jest sposobem na pielęgnowanie nieschematycznego myślenia dziecka, to nauka dyskutowania, logicznego myślenia, argumentowania swoich racji, dociekania i rozważania rozmaitych problemów, to pomysł na uwrażliwienie dziecka na innego człowieka. 

   W swojej dotychczasowej pracy z małymi filozofującymi dziećmi, rzadko spotykam się z odmową brania udziału w dyskusji bez wyraźnego powodu, czy z braku zainteresowania tematem. Jeśli dziecko nie uczestniczy w pogadankach, to raczej wynika to z nieśmiałości i odwagi wyrażania własnego zdania. Jednak zachęcone i wsparte przez kolegów i koleżanki, dzieci otwierają się. Dużym problemem na jaki napotykam w swojej pracy jest niezrozumienie przez dzieci tego, że zdanie, pomysł, który padł przed chwilą z ust koleżanki, można powtórzyć, że nie trzeba być oryginalnym za wszelką cenę, że współpraca doprowadzi nas dalej, niż samotny bieg przed siebie.

   Nie mam wątpliwości, że dzieci od początku swej drogi edukacyjnej oprócz nauki czytania i pisania, powinny mieć szansę filozofowania, które nie polega na przekazywaniu konkretnej wiedzy filozoficznej, doktryn, idei, teorii czy koncepcji, a jest rodzajem wydobywania z wnętrza dziecka tego, co intuicyjnie już wie, i umiejętnym połączeniu z wiedzą już nabytą. Pracę, o której tu mówię, dziecko wykonuje samo, co dodatkowo wzmacnia jego poczucie własnej wartości.

   To niesamowite jak dzieci naturalnie radzą sobie z problemami tak trudnymi jak fakt istnienia człowieka czy przedmiotu, co więcej, one chcą na ten temat rozmawiać.

Zachęcam wszystkich do podejmowania filozofowania z własnymi dziećmi. Wszak cały rozwój ludzkości rozpoczął się od faktu refleksji nad światem...